Camilleri.

pan por pan mércores 10 setembro

O escritor, director teatral e guionista italiano Andrea Camilleri (1925) gañou o segundo Premio RBA de novela negra con “O crimen de Garlasc”. Lin hai unhas semanas unha das súas novelas máis famosas “A pensión Eva”, traducida ó galego en Galaxia hai dous anos e moi recomendable.

Ambientada na Italia da segunda guerra mundial, é unha historia de adolescentes (novela de iniciación) con todo o sabor da literatura e o cine neorrealistas: o “Amarcord” de Fellini podía ser un referente. “A pensión Eva” trata da vida nunha casa de prostitutas, pero os personaxes que a habitan non están faltos de dignidade. Mesmo están vistos cunha mirada humanista, moi propia do neorrealismo.

Nada que ver, dende logo, con esa muller que inicia agora a súa carreira na tele contando as glorias do seu mozo maltratador e que deixou en coma ó home que quixo defendela: non pagaba a pena facelo, non.

A beleza do Mediterráneo en tres fotogramas:

Stefania Sandrelli

Homenaxe do cronista ó noso italianizante amigo Arume dos Piñeiros.

Italia declara ben cultural 101 das súas películas máis universais
Fellini, Visconti e De Sica son os autores con maior número de obras incluídas para restaurar e protexer. A selección, promovida polo Festival de Venecia, céntrase en producións de entre 1942 e 1978.

Unha interesante reportaxe do amigo Miguel Anxo Fernández en LVG.

Como era previsible, a listaxe encabézaa Federico Fellini con sete películas, entre elas A dolce vita (1960), Oito e medio (1963) e Amarcord (1974). Luchino Visconti ségueo con seis, entre elas Obsessione (1943), O Gatopardo (1963) e Morte en Venecia (1971). Ségueno Vittorio de Sica, con cinco filmes, con Ladrón de bicicletas (1948) en primeiro lugar. Directores como Pier Paolo Pasolini, Bernardo Bertolucci ou Ettore Scola están na ampla nómina con varios filmes, que inclúen obrigadas referencias do cine italiano como Roma, città aperta (1951), de Roberto Rossellini, ou Gardas e ladróns (1951), de Mario Monicelli. (Creo lembrar que nesta casa xa se falou de varias destas magníficas películas: cando menos de Amarcord, de Roma, città aperta e de O gatopardo).