3 may. 2006


Rescaldos do Gran Temoneiro
(Andoliña 3 maio)
A finais dos 60 e primeiros 70 era o grande heroe dos mozos en todos os campus de Europa: o Gran Temoneiro, o home que levou o xigantesco barco de China ao comunismo. Os partidos definíanse "pensamento Mao Tse Tung" e abundaban as siglas nesa onda: Partido do Traballo de España, Movemento Comunista, a ORT, Bandeira Roxa, etc.: un hoxe moi coñecido escritor convidoume a un seminario do MCG cando eu xa militaba noutras filas e entre Bieito Iglesias e mais eu chafámosllo. Había mesmo grupos que esixían, antes de ingresar na súa militancia clandestina, un exame das Obras Selectas de Mao.
Desde aquela choveu moito. Os historiadores (o último nesta liña foi o libro de Jung Chang e Jon Hallyday) demostraron que a Mao Zedong o único que lle obsesionaba de verdade era o sexo e as mulleres (ás que desprezaba). Estivo 25 anos sen bañarse e aseándose só cunha toalla mollada. Só era un estalinista ao que nada lle importaba, para cumprir os seus megalómanos plans, que millóns de chineses morresen de fame: cousas das condicións obxectivas do paso ao socialismo, supoño. Deixou como herdanza un inmenso país choutando ao capitalismo e á cabeza do mundo en totalitarismo e en penas de morte. (Imaxe: Mao na coñecida icona de A.Warhol)

5 comentarios:

estalote dijo...

Fantástica a bio de Mao que fixenron Chang e Hallyday. Na presentación en Madrid destas memorias Hallyday destacaou algo que creo interesante. Vai en V.O.-

¿Cómo una purga que ocasionó tanto dolor y millones de muertos pudo fascinar en su día a los intelectuales occidentales? Halliday considera que hubo dos grupos de intelectuales que apoyaron el maoísmo en Occidente. Un grupo pequeño que sabía lo que Mao estaba haciendo. Por ejemplo, Jean Luc Godard y Jean Paul Sartre, que aprobaban la violencia. La mayor parte de los occidentales creía que Mao se estaba volviendo contra el PCCh con un movimiento libertario y antiburocrático. También hubo gente que pensó que era una política de masas en la que el propio pueblo decidía qué iba a ser él. Hoy pienso que los intelectuales occidentales tenían a su alcance el haber sabido los horrores que se estaban produciendo y que no quisieron verlo».

Chang y Halliday creen que bajo la tiranía de Mao «murieron 70 millones de personas en tiempos de paz», y que el Partido Comunista de China ha sobrevivido porque «es totalitario y no tiene en cuenta ni los sentimientos, ni los deseos, ni los sufrimientos de la población. Cuando un régimen quiere mantenerse en el poder a ultranza, eso siempre es posible, como en Corea del Norte. El régimen posmaoísta gracias a Dios decidió no continuar el estilo de gobierno maoísta, de forma que ha sorteado sus errores. Ahora bien, no hay que olvidar que administra la herencia de Mao», concluyen.

Anónimo dijo...

Non saio do meu pasmo: un libro que saiu hai tan pouco, que é tan groso, con tantas páxinas e con letra tan miúda, e vostedes xa o leron. A min levariame un mes, cando menos.

Anónimo político-cultural dijo...

O diagnóstico sobre Mao é certeiro: un sátrapa oriental émulo do máis cruel dos emperadores antigos.

Lin outras cousas anteriores sobre Mao na liña que suxire o señor Valcárcel, pero este libro aínda non.

O outro día vino na libraría e si que é moi groso e con letra moi xunta e pequecha.

Quizais no verán me anime a lelo, xa veremos.

marcos valcarcel dijo...

Tampouco eu dixen que lera tal libro, pero si varias referencias arredor dos seus contidos: o artigo só toma como excusa o volume citado. Pero si lin outros anteriores con moi semellantes conclusións: Mao Zedong é deses personaxes que, canto máis se furga neles, peor. Ah! Lembrades as crónicas panexíricas que lle dedicaba Haro Tecglen en Triunfo: había moitas cousas certas e de ton positivo, pero, polo visto, faltaban moitas outras. Para Anónimo Político-cultural: no suplemento "Culturas" de hoxe de La Vanguardia hai varios traballos de interese sobre historiografía en España hoxe; creo que se pode entrar pola rede (tamén o teño en papel).

galeidoscopio dijo...

Cuba non é comparável coa China da Revolución Cultural e do maoísmo.
Tampouco creo que sexa pior a situación real da povoación cubana que a da maior parte da América Latina e, tamén, de milhóns de persoas nos Estados Unidos.
No entanto, é posível que perante o castrismo moita xente cometa o mesmo erro que con Mao, admitindo feitos que non aturarian na Galiza ou morando durante anos na ilha.
E a excusa do embargo explica o desastre económico, mas non pode xustificar as violacións dos dereitos fundamentais como realidades e non como letania bempensante de papel.