18 sept. 2006

ARREDOR DUN DISCURSO POLÉMICO
(La Región 18 setembro)
Caricaturas. Na pasada primavera montouse un rebumbio de campionato en todo o mundo islámico a propósito dunhas caricaturas de Mahoma, pouco afortunadas dende logo, publicadas nun xornal danés. Díxose daquela que as caricaturas eran unha campaña planificada, nun ton provocador, polos grupos da extrema dereita danesa. Non se dixo que, aínda así, no noso sistema xurídico e democrático (dende unha perspectiva europea), calquera pode caricaturizar a quen queira sen outro límite que as leis de cada país. Aquel terrible incidente, polas súas consecuencias en toda a contorna islámica, supuxo tamén unha cesión por parte europea dos ideais e valores que definen o noso modelo de vida: neles, a liberdade de expresión ocupa a cerna mesma da propia idea de democracia, tal como a defenderon pensadores e activistas dende tempos xa remotos.
Nova indignación. De novo xorde a indignación entre millóns de musulmáns. Agora o centro desa indignación é o Papa católico, que pronunciou na súa Baviera natal un discurso “incómodo”, cunha cita que relacionaba a Mahoma coa yihad e a difusión da fe mediante a violencia. Por certo, agora non se fala de provocación, a diferenza do sucedido cos caricaturistas daneses. Seica o Papa falou dende unha perspectiva académica e intelectual e ademais non lle gusta xogar no plano político, polo que todo foi un malentendido. Benedicto XVI xa pediu perdón polas súas palabras e espérase que as augas volvan ao seu rego. De momento, xa logrou cabrear ao rei de Marrocos, ao presidente de Irán, a Hezbolá, a varios ministros exipcios, saudíes e xordanos e a algún terrorista islámico que respostou con novas ameazas.
Cara e cruz. O Papa tiña razón no seu alegato por unha fe que non se basee na violencia nin na guerra: ata aí merece todos os aplausos. Quizais debeu engadir, como indicou o teólogo católico disidente alemán Hans Kung, que esa foi tamén a historia de boa parte do cristianismo: non será preciso lembrar as Cruzadas, a Inquisición, a persecución dos herexes, a guerra civil bendicida en España, etc. Por non relembrar algúns textos da Biblia que seguen poñendo os pelos de punta, por moitas metáforas que lle busquemos. Pero houbo outros acentos máis sorprendentes aínda no discurso papal en Baviera: de certo, o Papa centrou as súas críticas no “laicismo” e o “cinismo” das sociedades occidentais por “excluír a Deus”. “A ausencia de Deus na nosa sociedade horroriza a outras relixións”, seica afirmou Benedicto XVI. Dito doutro xeito, que a culpa do odio a Occidente dos non cristiáns é dos ateos, laicos e agnósticos, todos remexidos. Como dixo Quim Monzó, “agora resulta que os mortos polos atentados fascistas islámicos gañámolos a pulso: porque algúns non cremos nun Deus Todopoderoso Creador do Ceo e da Terra”. Magnífico argumento que se lle regala ao integrismo de calquera color relixiosa para xustificar a barbarie: menos mal que os ateos, laicos e agnósticos non se adican a queimar embaixadas nin a proclamar ningunha espantosa Yihad.
www.asuvasnasolaina.blogspot.com

3 comentarios:

anonimss dijo...

Hoxe empezarei polo primeiro e parte do segundo parágrafo….

Partamos de que a reacción do fundamentalismo islámico non ten ningunha xustificación.....pero eso non quita que cada un ten que saber no mundo no que nos atopamos onde está a xogar. A liberdade de expresión é sen dúbida un dos elementos sobre o que está construído o noso sistema democrático e de valores, pero eso non quita que alguén como o Papa ( dirixente político de relevancia mundial…. ten que ser consciente de que cando el fala non está nunha tertulia no Liceo ou na casa de Curros.... se non que, nun mundo interconectado e interdependente, un “líder de occidente” ( así o chaman moitos medios de comunicación) ten que coñecer e asumir que o el di léese, e séntese en mundos moi distantes... e moi diferentes ... Neste contexto, dicir..simplemente “que aprendan e asuman os nosos valores”...eso é tamén un pouco reaccionario....con perdón.

náufrago dijo...

O que resulta incrible é que, en pleno século XXI, andemos con guerras de relixión. Pero non é de estrañar. Hai uns días tamén dixo o Papa católico que a teoría da evolución era irracional. Daquela, cando o principal líder político dun grupo relixioso tan importante, renuncia, ao cualificar así unha teoría constatada, á razón, ¿que podemos esperar?

Etxeokeai dijo...

Non entendo o de "caricaturas pouco afortunadas, desde logo". A min parecíanme unha mellores e outras peores, pero tanto me daban. Como o deus do "jueves"
O mundo xudeo-cristián non se ofende así.Despois dun integrismo cristián nos séculos medievais, o avance do pensamento aberto e progresivamente laico desde Erasmus á revolucíón francesa fixo que incluso a igrexa ou igrexas evolucionaran. Con Rerum novarum etc. se intenta ter un pensamento social, etc.
A igrexa de hoxe, obviamente, non é aquela de queixar bruxas. Por iso non está ben dicir que en todas partes cocen fabas ou así, como se fose todo igual, ou lembrar sempre a inquisición como se fose algo presente. As culpas da igrexa xa as expiou co abandono da relixión pola maioría social de europa.
Agora ben, o mundo islámico, en vez de evolucionar como fixo o mundo católico, por mímese, tamén, do laicismo e da histoira, vai a recú, claramente. Hai trinta anos non se vía un burka en Paris ou Londres... e hoxe alucinas. Agora sabemos todos o que pasa.
E xa está ben de antiamericanismo barato. Que os USA non son uns santos xa o sabemos, pero de aí a botarlle as culpas da radicalización das masas musulmanas, hai un abismo.
E que facemos? ¿Diálogo de civilizaciós? A civilización, como ben dicía Ferrín, é só unha: a da penicilina, os dereitos do home e da muller, a escolarización obrigatoria e a guerra á fame. O outro son culturas ou algo así.
¿Que facemos?
Pois, evidentemente, nin idea.