21 dic. 2006


Abril

Creo que xa falei aquí, nesta bitácora e para ben, de Nani Moretti, a propósito de A habitación do fillo (La stanza del figlio, 2001). Acabo de ver agora mesmo Aprile (1998), que pasaron pola Dúas e non me resisto a poñer dúas liñas. Gustoume bastante, ten detalles ben simpáticos e é doado identificarse con ese director de cine que ten un neno nas mesmas datas en que as esquerdas gañan as eleccións e el está a rodar un documental sociopolítico sobre Italia.
E creo que me identifiquei aínda máis porque se desataron os descoñecidos misterios que activan o reloxo da memoria. Eu non fun un pai tan nervoso como Moretti nesta película, nin tan falangueiro, pero a miña filla, Eire, nacía un 13 de outubro de 1989 e estabamos daquela en plenas eleccións autonómicas. Eu ía na lista do PSG-EG ourensán, creo que era o secretario de organización local daquela, debía ir de segundo ou terceiro e creo que encabezaba a lista o amigo Carlos Varela. E atendía á miña filla e á miña muller no sanatorio Santa Cristina, con Víctor, o xinecólogo (xa morreu), seguindo como podía a campaña electoral e recibindo ós amigos do partido tamén. Aínda máis, a clínica estaba a uns cen metros de onde tiñamos o noso local social e electoral na rúa da Habana e ata saiu en La Región que un dos candidatos, eu, acababa de ter unha filla e que lle puxeramos Eire, un nome pouco habitual daquela. E despois supoño que seguín máis ou menos coa campaña, encargabame da prensa tamén, pero as lembranzas políticas quedaron sepultadas baixo a sombra da miña neniña recén chegada a este mundo, un ser máis tan indefenso como cheo de esperanzas. É comprensible, non? Aínda que lembro con felicidade aqueles días políticos, tan cheos de ilusións. Ben, non sei moi ben porque conto todo isto, pero xa está. Ah! si había unha diferencia entre a película e a miña biografía do 89: en Italia gañaron as esquerdas; na Galicia de 1989 gañaba Fraga, "galego coma ti", claro.

10 comentarios:

arume dos piñeiros dijo...

Moi emotivo este post. Pero eu non son dos que aprecian o cinema de Moretti: paréceme un chisco pretencioso, pero por abaixo, por excesivamente humilde. Pretende ser simpático, cunha pinga (pouca) de sátira, pero conmigo polo menos non alcanza. O que máis me gustou da película foi escoitar ao nacionalista Bossi en Venezia proclamando a república padana. E recordar que formou goberno co nacionalista italiano Giancarlo Fini, de la Alleanza Nazionale, supostamente herdeira do partido neofascista. Co pegamento Berlusconi unindo ámbolos dous nacionalismos, ó parecer non excluintes. Moretti e os seus girotondi non conseguiron mobilizar á maior parte da esquerda italiana (gañou Prodi por un escaso marxe cunha constelación de partidos que representan moi ben á heteroxeneidade política dun país moderno e que permiten unha alta política de acordos e convenios non sempre fáciles). Moretti é visto en Italia coma unha rara avis, excesivamente intelectualizado, e, a pesar do que poidamos apreciar nós, con pouca estima popular (D'Alema era aínda máis intelectual e frío, como se pode ver na película cando Moretti lle recrimina que non ataque a Berlusconi no programa estrela da RAI, Porta a Porta). Un chisco pedante, vamos, por entendérmonos.
Non obstante, a mín dame moita pena (e rabia) que non poidamos ver, como antes, máis cinema italiano, mesmo o malo. Porque non hai cinema italiano que non conteña sempre algo bó.

marcos valcarcel dijo...

Coincidimos nesa paixón polo cine italiano. A miña xeración tivo a fortuna de ver todo o cine clásico norteamericano na TV (TVE 1 ed 2, non había outra) e logo boa parte do cine europeo (e un chisquiño do Terceiro Mundo) nos cine-clubes: eu dediquei varios anos da miña vida ó CineClube Padre Feijóo de Ourense e tamén á Federación Galega de Cine Clubes. E de todo o visto, ademais dalgúns grandes fitos (Kurosawa, Bergman, Renoir, etc.), queda todo o cine italiano, sobre todo o neorrealismo e posteriores: Visconti, Rossellini, De Sica, Pasolini, logo os Taviani, E. Scola, etc. Nunca fun en cambio forofo de Antonioni, sempre me pareceu pesado de máis (sen negarlle as súas virtudes cinematográficas).

marcos valcarcel dijo...

Excusas, esquecín a Fellini (non teño perdón) e sobre todo a película símbolo e fetiche dunha época: Amarcord.

arume dos piñeiros dijo...

Faltouche o gran Monicelli, sempre esquecido quizáis pola súa vea excesivamente cómica. Pero I miei amici é unha obra maestra da comedia.
E coincido co de Antonioni: por non falar das súas últimas de claro vello verde (os case 90 anos non perdoan), aínda que sempre valen algo (como antes dicía) por ver Ferrara entre a néboa da val padana.

marcos valcarcel dijo...

Si, escribía de memoria. Falta Monicelli e o gran Luigi Comencini e "A moza coa maleta" (1961) de Valerio Zurlini e as súas adaptacións de Vasco Pratolini e "O xardín dos Finzi Contini" (non lembro agora o director) e seguro que moitos máis.

Trebi dijo...

Ante a imposición do Cine AMERICANO, polas Multinacionais Distribuidoras, quedanos......pois sí quedanos Internet, senon son capaces de acabrnos co xogete, que o queren facer , haber si con sorte non o logran , e podemos baixar ainda pelis Europeas.

arume dos piñeiros dijo...

Ó fío deste post, quixera recomendar unha fermosísima película italiana que pasou completamente desapercibida por España (por Galiza creo que nin pasou e nos videoclubes de Vigo imposibles de atopar as dúas partes: só teñen a segunda). Refírome a La meglio gioventù de Marco Tulio Giordana. Seis horas de auténtico cinema. Baixádea, pois, de Internete.

Trebi dijo...

"La mejor juventud", pondreime a vela,non a vín polo metraxe/Baixeina de Internet(Está grabada nun DVD que me conten:
"Al fin el Mar"/ "Cargo" /"Manderlay" /Transamérica e "La mejor juventud"
A maravilla de Internet!

Trebi dijo...

Casi 40 años de historia italiana, se estrenó en 2003 como mini-serie de la RAI, trasmitida en 4 entregas .El éxito de público y crítica hizo se presentase en cines en dos partes.Conquistó el premio Un Certain Regard en F.Cannes de ese año

marcos valcarcel dijo...

Amigo Trebi: eu cando sexa maior quero ser coma ti. Un home culto, con moito tempo libre, a ver cine por Internet, a ler moitos libros e a pasear no barquiño... Que sorte tes!!