19 jul. 2007


CASA DE CITAS: NORMAN MAILER

- Dende o seu primeiro libro, Los desnudos y los muertos, vén advertindo dos perigos que asexan a democracia, cre que o risco medrou?
- A diferenza fundamental é que antes a ameaza viña de enriba e agora é a televisión a que está a devorar o país. Estados Unidos é un lugar máis zafio, máis barato, máis burdo, máis feo en ton, e creo que se está dando unha aceptación máis natural do fascismo por parte dunha gran parte da poboación. Moita xente estase cansando da democracia e isto é algo que non lembro que se dera antes.
- Que é un conservador de esquerdas?
- Un oxímoron, pero que apunta a un ideal potencialmente valioso. Cando me presentei como candidato á alcaldía de Nova York en 1969 fíxeno con esa fórmula. Velaí unha calella sen saída: nin a dereita nin a esquerda teñen razón e o centro é un desastre. O centro son as corporacións, e o corporativismo está a cambiar o estilo do mundo, someténdonos a todos a un molde único. É a cultura do mal, as superautopistas e o plástico. Edificios de 50 plantas que parecen caixas de Kleenex con balcóns. Nin Bagdad se librou diso, e non se lle pode botar a culpa de todo a Sadam. As imaxes da televisión amosábanos unha cidade espantosa, que se podía confundir con calquera outra cidade do mundo. O capitalismo global das corporacións está acabando coa autenticidade da existencia humana.
(Eduardo Lago, entrevista en Babelia, El País, 26-IV-2003)

15 comentarios:

Xan da Coba dijo...

En efeto,sobor de todo no centro,as cidades son xa cidades-clon.Teñen todas as mesmas tendas-franquicia,i ademáis tenden a colocarse na mesma posición relativa...

Xan da Coba dijo...

Warum hat noch nicht niemand nichts gescrhrieben?
Wer hat die Urlaub entdecken?

Xosé M. González dijo...

Un dos lemas de orde do 68 puido ser a reivindicación do oxímoron; de todos modos, xa Díaz Pardo reclamabapara si a condición de "anarquista conservador" ou algo semellante: precisen ou corrixan, por favor.

E eu entendo grandemente saudables tales perspectivas ou prototipos. Notoriamente en tempo coma o presente, no que tan difícil é moitas veces entender o que se quere dicir con certas expresións, sexan esquerda, canon ou multiculturalismo.

Da Coba, no verán -aínda neste así de fresco- todo anda máis amodo; ben ve que só vde. mantén o tipo. Nehmen Sie es gelassen: im August wird alles noch schlechter.

Leituga 1 dijo...

Isaac Díaz Pardo autotitulábase exactamente "conservador libertario" (aparte de outras cousas, como "templagaitas" e "limpamerdas").
Eu podería subscribir para min esa definición (e as outras dúas tamén), na medida en que, formuladas dende unha perspectiva de esquerdas, como é a de Díaz Pardo, conteñen dúas ideas moi interesantes: "conservador" incorpora unha crítica á "Idea do Progreso" que tan fortemente marcou, dende a súa mesma raíz, a actuación da esquerda na modernidade. Hoxe esa idea, xa petrificada e topificada como ideoloxía, é máis patrimonio da dereita que da esquerda, sobre todo no que se refire á evolución do capitalismo cara unha especie de "holismo mercantil" do que non se libran nin o territorio nin o medio ambiente nin a educación nin os proxectos de vida das persoas. Neste aspecto, é unha necesidade que a esquerda se faga "conservadora", no sentido de apostar polo control político e democrático duns cambios que non deben ser dictados e impostos por grandes corporacións non lexitimables democraticamente.
"Libertario", pola súa banda, é palabra de vella raigame, emparentada con "liberal", pero superadora desta en canto a afirmación do ideal republicanista de "non dominación". "Libertario" relaciónase tamén co anarquismo e co seu ideal da liberdade individual, sen submisións innecesarias ás grandes estruturas sagradas, tanto relixiosas como seculares: Deus, Igrexa, Estado, Nación...
O "conservadurismo libertario" de Isaac non é fácil de conciliar e aí está o seu desafío. O conservadurismo implica neste caso un grao bastante amplo de intervención pública e mesmo regulamentación restrictiva de determinados procesos socio-económicos; e o compoñente libertario reivindica que esa intervención sexa a menor posible, dada a tendencia dos poderes públicos a sobrepasarse nas súas atribucións.
Pero é precisamente na conciliación desas forzas opostas e contraditorias onde se atopa a riqueza da "boutade" isaaciana.

Xan da Coba dijo...

Für XM Glz:
Schlechter? Meinen Sie vielleicht langsamer?
DanKe.Sind Sie einem gutes freund...

a.p.-c. dijo...

Cada día se expresa mellor, amigo Leituga 1. Está a acadar a excelencia expresiva: rigor, claridade e elegancia. Dígollo en serio e parabenízoo por iso.

Xan da Coba dijo...

(95% de acordo con ap.-c.Eu non o parabenizo,ese é o 5% de diferencia.Pra conxurar o risco de que se durma nos laureles...)

(Ó final todo vái reducirse a malabarismos semánticos)

(Non séi por qué lembro que fai anos unha corrente das esquerdas consideraba ó ecoloxismo como reaccionario...)
(Non debe ser casual,tal é como explica Bueno en "o mito da esquerda" que a principios do Século XX se falase sempre de "Dereita" (singular) e "Esquerdas" (plural)).

Eu non séi hasta qué punto hai que dar por suposta esa identificación do "liberalismo económico" coa Direita.A expresión admite polo menos tantos matices e variacións coma "Esquerda".Vostedes idetentifícano demasiado pronto cós abusos do "libre mercado salvaxe".Cérranlhe as portas demasiado pronto ó análisis do que póidan tér de bó (moito ou pouco) as ideas da "Escola de Chicago...)
Xa séi que están dicindo: Vade Retro...pero a outra hora que non tenha tanta fame fago unha apoloxía á minha maneira...

a.p.-c. dijo...

Moi interesante isto último que acaba de dicir, amigo da Coba.

Ten vostede toda a razón no de que moitas veces se fai unha identificación mecánica do "liberalismo económico", previa redución e caricaturización do mesmo, coa Dereita.

De feito, os teóricos clásicos do neoliberalismo (máis que os da "monetarista" Escola de Chicago, a Escola Austríaca, penso eu) teñen posto moitas veces a man na chaga verbo dos constrenximentos que ao desenvolvemento e eficiencia do mercado lle poñen moitas veces determinadas políticas públicas, que, feitas benintencionadamente, producen unhas "consecuencias non desexadas".

De todo isto non ten por que deducirse unha adhesión plena e total aos seus postulados, senón tomalos en conta para un acaído deseño de políticas de benestar que non interfiran negativamente no desenvolvemento, eficacia e eficiencia do mercado, que, guste ou non, é o que xera riqueza.

O quid da cuestión está, entre outras cousas, en cómo se pode repartir socialmente esa riqueza sen por iso ralentizar o desenvolvemento do mercado, e en cómo este ten que, a súa vez, ser corrixido ou limitado nos seus excesos (as externalidades medioambientais, por exemplo).

Dito doutro xeito: hoxe non se pode fíar todo ao Estado nin todo ao Mercado.

Xosé M. González dijo...

"Conservador" pode ser un protector do que merece perpetuarse; quen defende aquilo non novo que é xusto e bo. A idea de simple ralentizador dos cambios non me resulta satisfactoria e eis outra dificultade, de entre as moitas que as taxonomías e a semántica fornecen neste tempo.

Traballo arduo para os filósofos, como definir "progreso"; ou "esquerda", xa que nin "liberal", "libertario" ou "conservador" esencialmente se lle opoñen. Utilizar "esencia". Pódese, de novo, "definir"?

Herr da Coba: im August ist das Blog geschlossen. Kein neues Eingabe des Besitzers.

Xan da Coba dijo...

Ok,Sr ap.c.(plas,plas...)

Góstame esa diferenciación consciente que fái entre a bondade das intenciós e a bondade dos resultados.Demasiada xente non é consciente de que non é suficiente,cicáis nen siquera relevante,que as intenciós sexan boas (xa sabe que son as pedras do inferno).O que importa son os resultados (algús chámanlhe maquiavelismo,outros pragmatismo ou "gestión por objetivos").O malo é que os resultados non se conhecen hasta que se conhecen (Tautología sólo aparente).

Agora,vou pensar un rato sobre o que escribíu,que é o mesmo sobre o que penso moitas voltas...

Xan da Coba dijo...

¨Herr XM Glz: Danke.Ich hatte es vergessen...

Xan da Coba dijo...

O mercado eficiente é o que crea a riqueza,como vostede bén dice.O que non é eficiente,desaparece porque o feed-back do sistema é prácticamente instantaneo e diferenciado (darwinismo do mercado).
A riqueza xerada por ese mercado eficiente é de dóus tipos:
1)
O bó produto (en senso xenérico,pode ser produto,servicio,etc...) ofertado á sociedade como a soluzón óptima pra un problema determinado,atopada por competencia coas outras alternativas.Ahí xa hai un "reparto" da riqueza creada que non existía (reparto que pode non ser equitativo).
2)A riqueza entregada ó Estado en forma de impostos.A única que se toma en conta desde determinados sectores.
O problema é que o reparto de esta última déixase en máus de políticos.I ese sistema non ten os sofisticados sistemas-feedback do mercado.Nin en rapidez (vótase cada catro anos),nin en diferenciación (vótase un "promedio" de actuaciós boas e malas ).Aparte de eso,o sistema político,a "casta" da que faláron hai uns días,blíndase corporativamente contra calquera tipo de feedback que non sexa o interno e autoreferencial...

¿Cal é a soluzón? Se non a encontramos,será ela a que nos encontre a nós...

Leituga 1 dijo...

Agradézolles moito as súas loanzas á miña escritura. As súas, cada unha no seu estilo, tamén as merecen. As súas e as de todos os que por aquí pasan. Xa se di por aí que este blog "ten nivel".

Xan da Coba dijo...

Sr.ap-c.

(Sígo dándolhe voltas ó que falábamos neste post.)
Cando ós políticos se lhes suxire que podería lexislarse circa das súas promesas incumplidas ó electorado ou acciós "rastreras"contra outros partidos,sempre dicen: "Non fai falha.Se algo facemos mal,os eleitores non nos votan nas próximas..."

Vostede sabe que cando falamos de "libre mercado",o de "libre" non é tanto así: a actividade económica é controlada por unha lexislación específica i extensa.Resume a experiencia de séculos nese ámbito.Vostede imaxine que unha empresa cometa un error que dañe ó consumidor (ou á competencia máis alá da lei). Non valería que dixera:"Xa nos castigarán deixando de comprar ó noso produto...".Claro que os castigarán: o mercado por unha beira i A LEI por outra.
Creo que debería haber unha lexislación específica pra a actividade política en sí mesma ,como hai un "código de comercio" ou un "estatuto dos trabalhadores".A tarefa non é doada:a actividade mercantil tén séculos,milenios de existencia,e a lei contempla moitísimas das súas "trampas" (algunhas recentes,asociadas a internet ou a globalización, aínda non).A actividade democrática é moito máis recente,e a experiencia a considerar polo lexislador moito menor,pero por algo habería que empezar...
Por certo,tamén poderían decir algo do debate dos soldos dos munícipes...

Xan da Coba dijo...

As comparaciós que fago entre empresas e partidos políticos pareceránlhe odiosas a moita xente.Quen lembra épocas en que os partidos non estaban permitidos ténnos moi mitificados ou idealizados.Pro comprenderán que quen nacéu en Democracia o que ve é:
Un partido é un conxunto de particulares que se reúnen na busqueda duns intereses comúns,definen ante notario unhos obxetivos e unhos estatutos.Coma unha empresa.
A diferencia é que nas empresas unhos manda i outros obedecen,e os partidos son democráticos.JA JA JA. Deixen que me ría.Nos partidos, unhos poucos mandan e os outros seguen o que eufemísticamente se chama "disciplina de partido".
O partido busca o seu interés e os dos séus membros.As diferencias están no nivel de descaro conque o fan.
Cada catro anos,os cidadáns dánlhe unha "concesión" a algo bén parecido a unha sociedade mercantil.A toma do poder por un partido é unha verdadeira privatización.É por iso que digo que se require unha forte lexislación da actividade política en sí mesma.
¿Vostedes imaxinan que a lexislación mercantil a fixeran as propias empresas?.Pois iso é que pasa:As léis fannas teóricamente certas instituciós.Pero éstas están "privatizadas".
E repito.A xente nova non ten esa visión mitificada dos partidos tan habitual en quen vivíu cando estaban prohibidos.¿Consecuencias?